Her şey annemle babamınmış meğer

Küçükken hayatıma hep çocuk olarak devam edeceğim gibi bir hisse kapılırdım. Hep annem ve babamın yaptığı ebeveynlik görevleri böyle düşünmeme sebep olurdu. Her zaman yanımdalar, her şeye karar verirler. Benim beynim gibiydi annem. Küçük bir ilçede yaşadığımız ve örnek alacağım kimse olmadığı için, onların doğrularıyla büyüdüm. Annemin istediği hep iyi bir fabrikaya girmemdi. Çünkü onların köyde köy işlerini kadınlar yapar erkekler fabrikalarda çalışıp iyi paralar kazanırmış.

Çocuktum ama çok ağır işler de yaptım. Sanayi işleri bir kaçı, o dönemlerde tamamen bilinçsizce yapmak zorunda kaldığım işlerdi ama şu anda içinde bulunduğum yaşlarımda el becerilerimin ve iletişimin kuvvetli olduğunu ve bunları o dönemdeki sessizliğimin dışa vurumu olarak düşünmeye başladım.

Belki birçok fırsatı annemle babam arkamda ve en doğrular onlarda diye kaçırdım. Okula sadece düzgün bir birey olmak için gidildiğini zannederdim ve mesleklerin yeteneklere göre seçildiğini. Sanayide okumayan insanlar vardı. Okula gitmezsem kaynak yaparak ya da su borusu döşeyerek geçecekti ömrüm. Üniversite nedir bilmediğim için ömrümü sanayide geçirmemek adına okula hep devam ettim. Burada anlatmak istediğim eğitimle ilgili hiçbir hedefim yoktu. Lise son sınıfa kadar. Lütfen daha ilkokuldayken çocuklarınıza en iyi üniversiteleri gezdirin ve üniversitelerin ne işe yaradığını neden orada olması gerektiğini onlara anlatın. Bir de çok kitap okumaları gerektiğini anlatın.

Çocukluğumdan bu yana yıllarca eğitim almış ve çalışmış olmama rağmen dönüp arkama baktığımda sahip olduğum her şey annemle babamın olduğu düşüncesi var aklımda çünkü tüm imkânsızlıklara rağmen asla benim kadar sızlanmadan o genç yaşlarında hayatlarına, bana ve abime dertlerini acı duygularını belli etmeden geçiriyorlar. Belki imkânsızlıklardan bunun bile farkına varamıyoruz ama bu büyük bir erdem. İmkânsızlıklardan diyorum çünkü oturup ağlamak gibi bir lüksleri olmadı. Annemin anne ve babasını kaybettiği zamanlarda ben çok küçüktüm ve annemi çok büyük kocaman bir kadın zannederdim.

 Biraz düşünsek bizim için yaptıklarını başka duygu barındırmamıza gerek yok içimizde. Annem, babam ve 32 yaşımı düşünürsem bu biriken duygularla şiirler, şarkılar yazabilirim. Ben yokken neler yaşadıklarını bilmiyorum ama beni bugünlere getirdikleri için cennete gideceklerini düşünüp hep ona göre atıyorum adımlarımı.

Her şey annemle babamın çünkü ne yaparsam yapayım bana her konuda destek olmaya çalışıyorlar. Bana düşünse sadece doğru noktadan bakmak.

YORUM EKLE

banner22

banner21