17 Temmuz 2019

Ömer EMECAN27 Ekim 2018 , Cumartesi

Ömer EMECAN

MİRGÜN ÇAVUŞOĞLU’NA TEŞEKKÜRLER…

Sene 1967, Sakarya depremi sonrasıdır.                                                                             
Göçmen Evleri denilen yerden, tek katlı, bahçe içinde, müstakil, adı ile özdeş göçmenlerin yaşadığı sıcacık bir mahallede, yerleşime yeni açılan bir mısır tarlasının ucunda, üç tarafı yol olan, çok güzel bir arsa alır rahmetli babam..                                                                               
Kendi imkânları ile de inşaata başlar.                                                                                   
Bahçesine kurduğu çadırda anası, karısı, 7 sinde ben.                                                                       
19 unda abim ile bu anlattıklarım, bire bir yaşadıklarımdır.                                                                                                         
Evimizin, kırk- elli metre çaprazında "Mare" deyişi kulaklarımdan hiç gitmeyen Hanife teyzenin evi de o sıcak evlerden biridir.                                                                                                   
Muhtemelen en sıcağı eşi Abdurrahman amca "Şam tatlı" satıyor.                                           
Büyük kızı Sıdıka, daha sonra annemin tanıdığı, acı bir şekilde aramızdan ayrılan Ali abi ile evleniyor.                                                                                                                                          
Ali abi, gecenin birinde işten dönerken, vicdansızın birinin çarpıp, hastaneye götürmemesinden kaynaklı, kan kaybından kaybediyor hayatını.                                                                                             
Ortanca kız Azime, hemşire, mahallenin en güzel kızıdır.                                                                              O da Yöner abiye varıyor.                                                                                                                
Yöner abi de küçük abimin arkadaşı.                                                                                                    
Evin en küçük oğlu Mehmet, namı diğer "Meşo"…                                                                            
Meşo, uzun zaman ortaokul mezunu olarak sürdürüyor ömürceğizini…                                                                                             
Dışardan liseyi okudu. Tam bir kitap kurdu idi.                                                                                                                          
Öyle ki; arka arkaya dizsem, her bölümden en az yüz tane üniversiteliye, sosyoloji, felsefe, daha yazamadığım birçok konuda, ders verebilecek kapasiteye sahipti..                                              
Özellikle de insanlığı muhteşemdi.                                                                                                              
Bir müddet önce aramızdan ayrılmaya karar verdi mahallemin delikanlısı…          
Çocukluğumu kaybettim onun gidişiyle…                                                                                                      Şimdi o mahallede, onun minik evinin ikinci katında, babamın evinin çaprazında, o bahçesinde erik, kiraz, şeftali, ayva, elma, babam, annem, abim ve çocukluğuma bakarak uyumak için yatsam da sevgili Nefise’m içerde, beni ise (Nefise, Mehmet in eşi) tutmadı uykular.                                                                                                                               
Nefise’ye mahalleyi sordum…                                                                                                       
Hani 50 yıl önceyi.                                                                                                                                Anahtarları kapısının üstünde duran anahtarları sordum…                                                                          Değil balkonda, bahçede, sokakta oturduğumuz yılları sordum.                                                           
O zamanlar, sokakları mahalleli süpürür, yıkardı.                                                                              
Koca mahalle, büyük bir aile gibiydi.                                                                                                        Mahallede sıkı mı yabancı biri turlasın?                                                                                         
Duba Asım’ın çocukları keserdi yollarını. Bir iki ıslık, pata küte…                                                       
Şimdi, kendi mahallesindeki evinin alt katında oğlu otururken, altmış yaşını aşmış insanların yaşadığı tedirginlik beni kahrediyor…                                                                                                
- Nerde o eski günler? Dedikleri bu olsa gerek.                                                                        
‘Bizleri, onlarla ilgili anılarımız ayakta tutuyor’ desek yeridir.                                                        
Ruhları şad olsun. Mirgün ÇAVUŞOĞLU                                                                                   
Mirgün’le 6- 7 yıldır tanışıyoruz.                                                                                            
SAYŞAD’ın yani Sakarya Şairler ve Yazarlar Derneğinin, İl Halk Kütüphanesinde, her ayın 2. Cumartesi günü düzenlediği şiir programlarında bulunmaya gayret ediyoruz.                              
Mirgün Hanım, bulunduğu yere enerji katıyor. Her şeyi ile doğal bir insan. Çok da yetenekli. Şiir yanında, yukarıdaki örnekte olduğu gibi denemeleri de var. Yeri geldiğinde çıkıp şarkı ve türkü söylüyor. Balkan Göçmeni olduğu halde, Karadeniz türkülerini de harika söylüyor.    
Çok neşeli görünse de, aynı zamanda çok duygusal ve sesi güzel biri.                         
Nereden mi biliyorum? Mükemmel bestelerinden.                                                                    
Yukarıdaki hikâyeyi okuyunca, içindeki çocukluğu sürekli yaşattığını, sizler de fark etmişsinizdir zaten.                                                                                                             
Benim de çocukluğumun bir bölümü, Adapazarı merkezinde, böyle bir mahallede geçtiydi.. 
Teşekkürler Mirgün..                                                                                                             
NOT: 1- Hatun ve Engin Aşcı’nın kızı SEDA ile Seyhan ve Nuri Hıdıroğlu’nun oğlu TURGUT
NOT: 2- Ayşe ve Şaban Muslu’nun kızı ŞEYMA MERVE ile Nesrin ve Tural Akbıyık’ın oğlu ENES, 28 Ekim 2018- Pazar günü evleniyorlar.
Yeğenlerime iki cihan saadetleri dilerim. (Ö.E.)


Bu yazı toplam 1 defa okundu.
UYARI: Sitemizde yayınlanan yazarlara ait yazılar, yazarların görüşüdür ve yazarları sorumludur. SAKARYA YENİHABER GAZETESİ sorumlu değildir. Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Yorumda yasal sorumluluk yorum yapan kişiye aittir ve SAKARYA YENİHABER GAZETESİ sorumlu değildir. Ayrıca suç teşkil edecek hakaret içerikli yorumlar hakkında yorum gönderen muhataplarına dava açılabilmektedir. Yorum şikayet konusu olduğunda ,yazılı talep halinde adli makamlara bu yorumların IP adresleri verilmektedir.

Arşivde Tarihe Göre Arama Yap

Arşivde Ara


 

 

 


 

 



 



Sakaryada Avukatlar

Site İçi Arama

 

 

 

 

 

 

 

Anket Sorusu Diğer Anketler

SİZCE SAKARYA'NIN EN ÖNEMLİ SORUNU NE?

PUAN DURUMU


SAKARYADA HALI YIKAMA Sakarya'da Kiralık VinçSakarya OtelleriSakarya OtelSAKARYA HALI YIKAMASAKARYA DÜĞÜN SALONLARI