Yaşıyoruz ama nasıl? 

    Bugüne kadar, hayata dair pek çok söz söylenip, pek çok yazı yazıldı. Gönül ve akıl çok farklı yerlerde olsa da, kalem, bu başlık altında, dans ediyor. Hadi bugün yine, soru cevap yaparak, başlayalım cümlelere. 1; yaşamak, sadece nefes almak mıdır? Hayır. 2; yaşamak, istediğiniz gibi gezip tozmak, istediğiniz şekilde yiyip içmek midir? Bu, olsa olsa hayatın içini, tamamen boşaltmaktır. 3; yaşamak, bir tek gülüp eğlenmek midir? Asla. Yaşamak bazen hüzün, yaşamak bazen kavuşamayacağını bile bile, hesap etmeden sevmek ve yaşamak bazen de, şakaklarına oturan efkarı şeref bilmektir. 
    Başlıkta olan soruya gelince… Rabbimize binlerce hamdu senalar olsun ki; yaşıyoruz. Hem de, cehennemin tam ortasında olup, cennet gibi bir ülkede yaşıyoruz. Ekmek var mı? var. Herhangi bir hastalık olmadığı sürece, şükürünü vermediğin o ekmek, boğazından rahat bir şekilde geçiyor mu? Geçiyor. Su var mı? var. Yine şükürünü vermediğin o suyu, rahat bir şekilde içiyor musun? içiyorsun. Ve benim yapamayıp ta, hasret kaldığım şeyi, yani sansürsüz ifade ile, tuvalete gidip, ihtiyacını görebiliyor musun? 
    Bütün bunları, çok rahat bir şekilde yapan sen; benden daha çok dibe batıyor, benden daha çok ülkede olan bitene kızıyor hatta benden daha çok isyan ediyorsun. Çünkü rahatsın. Çünkü yüreğinde, hiç bir dert yok. Çünkü dünyanın, en özgür ve en hür insanı sensin. Çünkü aç değilsin. Çünkü; “kafama nerede, ne zaman ve ne şekilde bombalar yağacak.’’ Diye, en azından bugün için korkmuyorsun. Sen yedi gün, yirmi dört saat inkar etmeye çalışıyor olsan da, sen, Türkiye’de nefes alıyorsun ve rahatsın. 
    Ve zaten, çok rahat olduğun için, bu kadar çok konuşuyorsun. Özgür ve hür olduğun için, düşüncelerinin ipini serbest bırakıyorsun. Rahat olduğun için, başını secdeye gömüp, Allah’a şükür etmek ve bugün olan rahatlık için, dua etmek aklına gelmiyor. 
    Evet sabah oluyor, akşam oluyor, ömür bitiyor olsa da, şuan yaşıyoruz. Yaşıyoruz lakin, ömrün çoğunu sosyal medyada, sanal rüzgarda tüketiyoruz. Yaşıyoruz fakat, bu dünyaya ne sebep ile geldiğimizi bilmiyor, gider iken de, ne götüreceğimizi düşünmüyoruz. Ve yaşıyoruz, ama hayatın değerini idrak edemiyoruz. 
 

YORUM EKLE

banner22

banner21